پیکر استاد هنرمند جلال دوستی ( پور رباب ) استاد بی بدیل تار و سه تار در همدان جمعه ۱۷/۰۷/۱۳۸۸ در میان جمع انبوه هنرمندان و هنر دوستان  وی در باغ بهشت همدان تشییع و هفتمین روز درگذشت این استاد گرانقدر نیز برگزارشد.
استاد دوستی مدت 20 سال در رشته های تار و سه تار مشغول به تدریس هنرجویان بودند .
                                                                                                       

مصاحبه ای که می خوانید، توسط اینجانب در بهار سال ۱۳۸۳ جهت انتشار در ماهنامه ملودی ( نشریه تخصصی موسیقی انجمن ماهور ) صورت گرفت که متن کامل آن را  در ناراحتی و حزن به مناسبت هفتمين روز درگذشت استاد جهت مطالعه کاربران و علاقمندان به ایشان در این وبلاگ قرار می دهم.
                                                                                                       
                                                                                                         یاد و خاطرش گرامی باد.

مطلب فوق مصاحبه اختصاصی  اینجانب می باشد که در روزنامه همدان پیام و به مناسبت درگذشت این استاد فقید در تاریخ یک شنبه  ۲۶ مهر ماه ۱۳۸۸ در شماره ۷۸۷ منتشر شده است.

عصر حاضر را به لحاظ شتاب فزاینده فناوری، عصر ارتباطات و اطلاع رسانی می نامند و با پیشرفت حیرت انگیز ابزار ارتباطی و اطلاع رسانی، جهان کنونی به دهکده ای تشبیه شده است «دهکده جهانی»، که می توان در مقیاس زمانی کمتر از دقیقه یک پیام را از یک به نقطه دیگری از جهان ارسال کرد.
در این عصرکه با پیشرفت صنعت، زندگی افراد نیز صنعتی شده است، انتقال اطلاعات دقیق و سریع موجب دمیدن روح تازه در کالبد جامعه می شود و به تناسب امکانات هر جامعه و میزان پیشرفت علم و فناوری، باید از ابزار گوناگون بهره گیری شود.
بسیاری از کارشناسان علم ارتباطات عقیده دارند ؛ با وجود توسعه وسایل الکترونیکی و اینترنت پرشتاب هنوز هم اطلاع رسانی مکتوب ((روزنامه ها و نشریات )) جایگاه ویژه خود را در میان مردم دارد .
و اما به زودی و در جهت اطلاع رسانی شفاف اخبار و گزارش از شهر و استان همدان و نیز اخبار  و مطالب کشوری خبرگزاری همدان فعالیت خود را مجددا آغاز می نماید.
تیم خبرگزاری همدان در حال برنامه ریزی در جهت پیشرفت رسانه در همدان بوده و به زودی برنامه های خود را از طریق وبلاگ همدان نیوز به اطلاع کاربران محترم خواهد رساند.
                                                                                                                        خواهیم آمد...

طرز نشستن، لباس داريوش بزرگ ، صندلي و چوبدست او نشانه تمدن عظيم و پيشرفته ايرانيان در 25 قرن پيش است كه جهان را شگفت زده كرده است. بايد ديد كه چه عواملي ما را به قهقرا برده است و در صدد جبران برآمد.
داريوش هخامنشي پسر ويشتاسپ از بزرگان پارس در نخستين روز از جشنهاي مهرگان( پس از تطبيق با تقويم ميلادي؛ دوم اكتبر) در سال 522 پيش از ميلاد، شاه ايران شد.
در دوران حكومت 36 ساله داريوش بزرگ، قلمرو ايران از دره سند ( Indus) تا سواحل ليبي در افريقا، و از شمال درياي مرمره ( Thrace در اروپا ) تا كوههاي پامير در آسيا شامل همه خاورميانه امروز، آسياي ميانه، قسمتي از آسياي جنوبي، قفقاز ، مصر و قسمتي از سودان بود كه به استانهاي متعدد (ساتراپي) تقسيم شده و مستقيما زير نظر حكومت مركزي و بر پايه قوانين واحد اداره مي شدند و به آن قسمت كه سه طايفه ايراني در آن سكونت داشته، داراي نياكان و فرهنگ مشترك بوده و آيين هاي نوروز را گرامي داشته و يكسان برگزار كرده اند "ايران زمين" گفته اند(مادها از « ري » به سمت غرب و شمالغربي از جمله كردها و آذري ها، پارسها از منطقه ري به جنوب تاجزاير خليج فارس و از شرق تا آن سوي هندوكش و انتهاي بدخشان، و پارتها در شمال شرقي).

مطلب فوق سرمقاله هفته اینجانب در هفته نامه همدان ۱۴۰۰ می باشد که در تاریخ سه شنبه  ۱۴مهر ۱۳۸۸ شماره ۱۳۵ منتشر شده است.

به بهانه هشتمین سالروز درگذشت فریدون موسیقی ایران
قرقرک آخرین نقطه جهان نیست، اما برای فریدون فروغی خواننده معترض نسل جوان دهه پنجاه ایران پایان راه بود. قریه‌ای ساکت که تنها سه نفر سکنه دارد و تا چندی پیش، هیچ کس جز ساکنان روستاهای اطراف نام این روستا را نشنیده بود. اما امروزه این قریه مهجور، برای بسیاری از علاقه‌مندان موسیقی مدرن ایران نامی شناخته شده است؛ زیرا یکی از محبوب‌ترین خوانندگان جوان این مرز و بوم، بنا به وصیت خود در آن جا خفته است. طی سه سالی که از مرگ این خواننده خوب موسیقی ما می‌گذرد حرف‌ها و قضاوت‌های بسیاری در مورد او ابراز شده است. فریدون فروغی بخشی از دردهایش را بی‌آن که صراحتا بر زبان آورد با خود به خاک برد و بخشی دیگر را به امانت گذارد تا پس از مرگ جسمانی‌اش منتشر شود. دردهای بیرونی و درونی، روح حساس او را چنان در خود فشرده که در یک آن....
چنان‌‌ که نامه‌ حاضر تنها تصویری‌ست خلاصه از فریدون فروغی آن سان که بود، آن طور که می‌اندیشید و آن شکل که زندگی کرد.

هنر زندگي‌، از هر چيز مهم‌تر بود
8-1- پارسيان‌، جز هنر زندگي‌، هيچ‌ هنري‌ به‌ فرزندان‌ خود نمي‌آموخته‌اند. ادبيات‌ در نظر ايشان‌ همچون‌ تجملي‌ بود كه‌ به‌ آن‌ كمتر نيازمند بودند، و علوم‌ را همچون‌ كالاهايي‌ مي‌دانستند كه‌ واردكردن‌ آنها از بابل‌ امكان‌پذير بود؛ گرچه‌ تمايلي‌ به‌ شعر و افسانه‌هاي‌ خيالي‌ داشتند، اين‌ كار را برعهده‌ي‌ مزدوران‌ و طبقات‌ پست‌ اجتماع‌ مي‌گذاشتند، و لذت‌ سخن‌ گفتن‌ و نكته‌پردازي‌ و لطيفه‌گويي‌ در گفت‌ و شنيد را برتر از لذت‌ خاموشي‌ و تنهايي‌ و مطالعه‌ و خواندن‌ كتاب‌ مي‌شمردند. شعر را، بيش‌ از آنكه‌ از روي‌ نوشته‌ بخوانند، از راه‌ آوازه‌خواني‌ مي‌شنيدند؛ با مردن‌ خنياگران‌، شعر نيز از ميان‌ رفت‌.

 پزشكي‌ پارسيان‌
8-2- پزشكي‌ در ابتدا وظيفه‌ي‌ كاهنان‌ بود؛ آنان‌ چنين‌ مي‌پنداشتند كه‌ شيطان‌ 999، 99 بيماري‌ آفريده‌، و هر يك‌ از آنها را بايد به‌ وسيله‌ي‌ مخلوطي‌ از سحر و جادو و مراعات‌ قواعد بهداشت‌ درمان‌ كنند. در معالجه‌ي‌ بيماران‌، توجه‌ به‌ ادعيه‌ و اوراد بيش‌ از توجه‌ به‌ دارو بود، به‌ اين‌ اعتبار كه‌ تعويذ و ورد، اگر سود نداشته‌ باشد، بي‌زيان‌ است‌ و مريض‌ را نمي‌كشد، و درباره‌ي‌ داروها نمي‌توان‌ چنين‌ گفت‌. با وجود اين‌، در آن‌ هنگام‌ كه‌ ثروت‌ پارس‌ زياد شد، فن‌ پزشكي‌ غير ديني‌ رواج‌ پيدا كرد؛ چنان‌ بود كه‌، در زمان‌ اردشير دوم‌، سازمان‌ منظمي‌ براي‌ پزشكان‌ و جراحان‌ پيدا شد؛ مزد آنان‌ را قانون‌، مطابق‌ مقام‌ اجتماعي‌ بيماران‌، تعيين‌ كرد - اين‌ كاري‌ بود كه‌ قانون‌ حموربي‌ نيز پيش‌ از آن‌ كرده‌ بود. علماي‌ ديني‌ را مي‌بايستي‌ به‌ رايگان‌ معالجه‌ كنند؛ درست‌ همان‌گونه‌ كه‌ در ميان‌ ما معمول‌ است‌، پزشكان‌ تازه‌ كار حرفه‌ي‌ خود را با معالجه‌ي‌ كافران‌ و بيگانگان‌ آغاز مي‌كردند، چه‌ هر پزشكي‌، در آغاز كار خود، ناچار بود يك‌ يا دو سال‌ بر روي‌ مهاجران‌ و فقيران‌ آزمايش‌ كند. اين‌، خود، فرمان‌ «پروردگار نور» بود.

مطلب فوق سرمقاله هفته اینجانب در هفته نامه همدان ۱۴۰۰ می باشد که در تاریخ سه شنبه  ۱۷ شهریور ۱۳۸۸ شماره ۱۳۱ منتشر شده است.

ده هفته از انتصاب مهرداد بذرپاش به سمت ریاست سازمان ملی جوانان گذشت.

روز جمعه 26 تیرماه خبری حاکی از انتصاب مهرداد بذرپاش به ریاست سازمان ملی جوانان منتشر شد. این مهندس جوان همان روزها به دوستان نزدیکش گفته بود این خبر را در خانه‌اش و از تلویزیون شنیده و هم خودش و هم مادرش از شنیدن غیرمنتظره این خبر جا خورده‌اند. همان روز، «خبر» از شنیده‌هایی خبر داد که می‌گفت بذرپاش به این حکم صادره اعتراض دارد و قصد دارد در دیدار با احمدی‌نژاد از پذیرش این سمت استنکاف کند.  بذرپاش به دیدن احمدی‌نژاد رفت و با وجودی که مخالفت قبلی او با انتصاب مشایی مایه دلخوری‌هایی بین این دو شده بود، مجتبی ثمره‌هاشمی حال و هوای آشتی‌کنان به این جلسه بخشید تا بلکه هم رئیس دولت و هم بذرپاش از این جلسه راضی بیرون بروند. بذرپاش به احمدی‌نژاد گله کرد که اگر بنا بوده از او به عنوان یک چهره صنعتی استفاده شود، چرا اکنون این جابه‌جایی از صنعت به سازمانی فرهنگی صورت می‌گیرد و اگر بنا بوده چهره‌ای فرهنگی باشد، چرا از ابتدا او را به وادی صنعت کشیده‌اند. با این حال احمدی‌نژاد بر موضعش باقی ماند و به بذرپاش گفت در دولت دهم جز در سازمان ملی جوانان جایی ندارد.

رسانه پارسی که نغمه آشنایی دارد سرود همدلی و همرنگی سر می دهد، رسانه پارسی  برای اولین بار با تلاشی وصف ناشدنی  به میدان آمد تا پیام آور دوستی و مودت باشد.
شاید بهتر است بگوییم نشریه ای که متعلق به همه است و این بهانه ای بود برای آشنا شدن با افکار جدیدتر ودلهایی پاک  و بی ریا که فقط حسن مسئولیت و برداشتن قدمی هر چند کوتاه در عرصه اطلاع رسانی، دست اندرکارانش را گرد هم آورده تا با دستان پرمهرشان چند کلامی به شما تقدیم نمایند و از چالش افکار در روزگار پرتلاطم برایتان بگویند تا در فضای منطقی راه از بی راه هویداگردد. 
 اولین سلام که برخاسته از قلب هایی با شور جوانی، دست هایی مملو از دوستی و نگاهی مشتاق و با طراوت است با اولین شماره رسانه  پارسی به شما عزیزان تقدیم می شود .
آرزومندیم با یاری حضرت حق بهترین هدیه را که سبد سبد محبت و عشق است و آنچه را که مقبول و مورد نظر شماست ارایه نماییم، تلاش بر این است که نشریه ای سرشار از تنوع همراه با مطالبی نو و خواندنی داشته باشیم و بتوانیم در سایه آن به هدفی مشترک با شما عزیزان خوش ذوق دست یابیم و چه حسی روشن تر و زیباتر از با شما بودن
اما تا به اینجا....

مطلب فوق سرمقاله هفته اینجانب در هفته نامه رسانه پارسی می باشد که در تاریخ شنبه  ۱۴شهریور ۱۳۸۸ شماره ۱ به مناسبت انتشار نخستین شماره منتشر شده است.

نخستین شماره هفته نامه رسانه پارسی  شش ماه پس از دریافت مجوز رسمی انتشار گردید. این هفته نامه نخستین نشریه دو زبانه ( فارسی و ترکی ) زبان در استان همدان است که با موضوعیت فرهنگی اجتماعی سیاسی و ورزشی به صاحب امتیازی  و مدیر مسئولی مرتضی قهرمانی سردبیری علی فاضل همدانی و مدیریت اجرایی محمد رضا پارسیان فعالیت خو را آغاز نموده است.
به تمامی اهالی مطبوعات استان همدان تولد این نشریه را تبریک عرض نموده و امیدواریم شاهد جایگاه ویژه این نشریه( با توجه به تیم حرفه ای مدیریت آن)  در بین نشریات استان باشیم.

ماه عشق، ماه آمادگی یافتن برای تحقق وعده های حضرت حق. ماه تخلیه وتخلیه، که جلوه های یار را در همین ماه می توان به وعده دیدارملاقات نمود،ماهی که هنرمندان از موسیقیان ونقاشات وخطاطان ونویسندگان ،همه وهمه دریک عرفان عمیق خود را می آزمایندوبه باورهایشان نزدیک می شوند .چرا که هنرمندان این قوم باید که با عرفانش آشنا باشد ،هنرمندان ما از سحرهای ماه مبارک الهام می گیرند ودر نیمه شب های ماه وعده به دیدار عشق می روند، چرا که آن لحظه ها، لحظه های بی خبری ازخویش است که به قول آن بزرگوار حاج ملاهادی سبزواری که دراقتضای حافظ گفته است .

بی خبرشواگرازخویش خبرمی خواهی
کاندراین بی خبرها،خبری نیست که نیست

مطلب فوق سرمقاله هفته اینجانب در هفته نامه همدان ۱۴۰۰ می باشد که در تاریخ سه شنبه  ۱۰شهریور ۱۳۸۸ شماره ۱۳۰ منتشر شده است.

می خواهم این مقاله را با مطلبی خاص شروع کنم ،با محور ماه رمضان ،شب قدر ،توبه ونام خاص حضرت امیر واین وسط حیرت اندر حیرت که باید چه نوشت تا منبری وتکراری نباشد ،نصیحت نباشد ،خواندنی باشد و...سعی می کنم تمرکز کنم وبه همه جا سر بزنم.
اول از همه اربعین شیخ بهایی ،کلاس اخلاق دکتر ...،حدیث نهم با سندی از این بابویه،از امام رضا (ع)،از امام موسی بن جعفر(ع)،از امام صادق (ع)تا حضرت امیر (ع)که رسول خدا (ص)ما را مورد خطاب وموعظه قرار دادند وفرمودند:«مردم !ماه رمضان به شما رو آورده است با برکت ورحمت ومغفرت،ماهی که در نزد خدا از بهترین ماهها وروز های آن از بهترین روز ها وشب های آن از بهترین شب ها،ساعات آن از بهترین ساعت هاست .
رمضان ماهی است که در آن ماه به میهمانی خدا فرا خوانده شده اید واز اهل کرامت خدا قرار گرفته اید.»
یاد همه صف های طویل نانوایی ها می افتم که نزدیک اذان گاهی شبیه صف قیامت می شود.لقمه ها وجرعه ها ی بدون بسم ا...،پرخوری هایی که به قول سعدی نه در سفره چیزی ماند ونه قلندررا نایی دیگر ویا کودکی هایی پراز آهنگ افطار که هنوز هم خاطره دنیای ملکوتی استاد شجریان مطمئنا دل هر ایرانی روزه داری را می لرزاند ،حتی اگر تنها در دلش روزه باشد وجسمش نتوانسته باشد روزه را تاب بیاورد .
یاد التماس برای بلند شدن سحرها وسحری خوردن وکنار سجاده بعد از سحر ما در نشستن می اقتم کاش بزرگ نمی شدیم تا مهمانهای با کرامت خدا بودیم .

مطلب فوق سرمقاله هفته اینجانب در هفته نامه همدان ۱۴۰۰ می باشد که در تاریخ سه شنبه  ۳شهریور ۱۳۸۸ شماره ۱۲۹ منتشر شده است.

هرچند سالهاست که حروف سربی از چاپخانه ها رخت بربسته اند، اما هنوز وقتی که بسته روزنامه ها به دفتر نشریه می رسد می توان بوی دلنشین وهوش ربای مرکب را از لا به لای صفحات آن بوئید وشنید.
هر نسخه از روزنامه حاصل تلاش بی وقفه ی ده ها وشاید صدها نفر است .خبرنگاران ، حروف چین ها، صفحه آرایان، لیتوگرافها، چاپچی ها ،... وسرانجام دکه داران همگی دست به دست هم می دهند تا هر صبح روزنامه ی مورد علاقه ی خود را دریافت کنیم. روز های خبر ، روزهای متفاوتی هستند .روزی پر خبر وداغ وروزی دیگر کسالت بار وشاید همین بالا وپایین هاست که روزنامه نگاری وخبرنگاری را دلچسب می کند وخاک تحریریه دامن خبرنگاران را می گیرد.ژ
چند سالی است که روز خبرنگار هم به سیاهه ی روزهای اسم دار تقویم اضافه شده است وشنبه مورخ 17/5/88 روز دیگری از این روزهاست.
این روز بیش از هر کس دیگر روز خبرنگارانی است که در حماسه های وطنی سینه به سینه ی مرگ داده اند.
روز محمد صارمی است که در هرات، عاشقانه در راه خبر کشته شد. روز کاوه گلستان بزرگ است که در عراق بی جان شد این روز هم می گذرد وروزهای خبر همچنان ادامه دارد . به قولی هر روزی که خبر باشد روز خبرنگار است.
جامعه ی سالم و پیشرو رامطبوعات آزاد می سازند ومطبوعات آزاد و پیشرو برای روشنگری و رشد فرهنگ جامعه وجلوگیری از سوء استفاده قدرتمندان از قدرت، نویسندگان آگاه وخبرنگاران بیدار می خواهد.

مطلب فوق سرمقاله هفته اینجانب در هفته نامه همدان ۱۴۰۰ می باشد که در تاریخ پنج شنبه  ۱۵مرداد ماه ۱۳۸۸ شماره  ۱۲۷ منتشر شده است.

توسعه و سلامت هر جامعه ای مرهون تلاش های مجریان آن جامعه در راستای اطلاع رسانی دقیق کافی و حقیقی برای تنویر افکار عمومی بوده و این امر خطیر در جوامع مختلف بیشتر بر عهده رسانه ها و مطبوعات است .
از آنجایی که در ایران نیز مطبوعات به عنوان رکن چهارم دموکراسی از سوی همه پذیرفته شده ،اطلاع رسانی و شفاف سازی از وظایف خطیر رسانه های دیداری ، شنیداری و نوشتاری به شمار می رود، اما به لحاظ اینکه رسانه ی صوتی و تصویری کشور به صورت انحصاری در قالب رسانه ملی عمل می کنند ،لذا وظیفه ی مطبوعات به عنوان ناقلان واقعی و بی واسطه حوادث و اتفاقات جامعه سنگین تر و مهم تراز دیگرابزارها جلوه گر شده است .
در این میان نقش خبرنگاران و روزنامه نگاران بیش از هر فرد و نهادی حیاتی تر نمود می یابد .
چرا که خبرنگاران به لحاظ فضای خاص جامعه با انعکاس هر خبر و رویدادی در مظن انواع اتهامات ،ندانم کاری ها وگاه سیاسی کاری ها ،و ... قرار می گیرد . تقریبا کمتر کسی حاضر است  مشقات و کمبود های این قشر بی توقع را برای لحظه ای کالبدشکا فی کردو یا تا حداقل با  احساس همدردی و همراهی ،دشواری کار و سخن ها را بر او سهل وراحت کند .
و اکنون که باز هم در آستانه 17 مرداد سالروز شهادت شهید محمود صارمی و روز خبرنگارقرار گرفته ایم گویی باز هم به جای تقدیر و قدردانی،  هجمه ها و فشار ها بر این قشر جانی دوباره گرفته تا شاید قلم ها رنگ باخته و خواسته ها ، نظرات و آرای مردم با صلاحدید منافع گروهی منعکس شود .
امیدی که هر از گاهی با ایجاد کنش و جنگ روانی علیه مطبوعات و خبرنگاران سوسو می زند و دوباره با مقاومت و حقیقت طلبی و واقعیت نویسی خبرنگاران فرهیخته در کنجی به خاموشی می گراید .
آنچه که حقیقت مسلم است ارزش و شان قلم و خبرنگاران در نزد عامه مردم به  خصوص در تفکر جامعه اسلامی و مسلمانان ایران زمین است ، زیرا آنقدر قلم و نگارش حقایق از جایگاه والایی برخوردار است که خداوند در سوره مبارکه "قلم" به قلم و آنچه می نویسد قسم یاد می کند. ((ن والقلم و ما یسطرون )) و این آیه شریفه  خود بیانگر حرمت قلم و نگارندگان  حقیقت است لذا انتظار می رود مسئولان و تریبون داران مختلف به سخت کوشی ها و تلاش های بی محابا و پاک این قشر درمند که دردجامعه را با جان و دل درک کرده و برای رسیدن به راه حل های معقول و منطقی یار و همراه مسئولان هستند یا نیم نگاهی داشته باشند و حداقل بدون ارعاب و تهدیدهای ضمنی  با نگاهی واقع گرایانه و انسان دوستانه از توانایی ها و زحمات ایشان تجلیل کنند نه اینکه آنها را به دامن زدن به مسایل ریز و پیش پا افتاده و حتی سیاسی متهم کنند .
باید به خاطر داشته باشیم که مردم حق دارند از هر مسئله و خبری هر چند جزئی آگاه باشند چرا که هیچ نکته ای از نگاه تیز بین آنها دور نخواهد ماند!!!!!!!

مطلب فوق سرمقاله هفته اینجانب در هفته نامه همدان ۱۴۰۰ می باشد که مناسبت روز خبرنگار در تاریخ سه شنبه  ۲۰ مرداد ماه ۱۳۸۸ شماره  ۱۲۸ منتشر شده است.

بعد از خروس خوان سحر و فتح دشت سپید کاغذ
 با ما تماس بگیرید !*

یک کاغذ و یک قلم. تنها و دیگر هیچ. پنجره را باز می کنی و پرده ها را کنار می زنی. ماه کامل وسط آسمان، مثل قهرمانها ایستاده است و بزرگی اش را به رخ ستاره ها می کشد. استکان چای داغ را با آن دو سه حبه قند سپید، روی میز تحریر جابه جا می کنی و بعد، "الهی به امید تو". آنچه از مدرسه  و دانشگاه و خیابان و بازار و مسجد و ...در طی روز درک کرده ای را به گرد هم می آوری؛ از مردم و جوانان، از دغدغه های خودت و هم نسلانت از آرمان ها و اندیشه هایت، از برنامه هایی که درباره «فردا» روزهاست ذهنت را به آشوب کشیده اند و از هزار ایده دیگر که دوست داری تمامشان را «همه دنیا» بخوانند....این همه حرف را به قلم و جوهر می سپاری و به روی دشت سپید کاغذ شمشیر می کشی، حروف و کلمات و جملات و متون در پی هم می آیند و از میانشان واقعیت های زندگی امروز جوانان ایران مرور می شوند و دیگر هیچ جز بوی شیرین سحر....

*(مطلب فوق یادداشت هفته اینجانب در نشریه آوای الوند مورخ ۱۳ شهریور ۱۳۸۷ شماره ۲۷۵ می باشد که من به عنوان مدیر اجرایی و دبیر تحریریه مشغول به فعالیت شده ام)

اسفند هم به آخر رسید. ماه دوازدهم که می آید گویی خوابی تمام شده و از خواب بیدار شده ایم و ای و ای دوباره! امسال هم گذشت!

حرف های اسفند جنسشان نزدیک به هم است ؛دیدید چه زود گذشت؟! انگار همین دیروز بود که سال نو شد و...